Imati kičmu

20. Animafest, svjetski festival animiranog filma, Zagreb, 1. – 6. lipnja 2010., Veliko natjecanje 2

  • Ronioci na kiši, red. Olga Pärn i Priit Pärn
    I drugi blok Velikog natjecanja Animafesta donio je osam naslova, među kojima su se posebno istaknuli distinktivni radovi već renomiranih svjetskih autora poput Estonaca Olge i Priita Pärna ili kanadskog Oscarovca Chrisa Landretha. Ronioci na kiši dvojca Pärn film je posebne, nesvakidašnje poetike i atmosfere, protkan sugestivnim ominozno-bizarnim i nadrealnim snovima junakinje, a motiv vode – počevši od ronjenja i mora, ponavlja se kroz uporno padanje kiše, monotono kapanje vode i biva nestandardno i atipično obrađenim lajtmotivom djela, evocirajući slutnju nelagode.

    Landreth pak u svojoj Kralježnici nastavlja s pomicanjem granica u utemeljenoj vizualnoj tehnici – psihorealizmu, koja se može protumačiti kao eksternalizacija unutarnjeg života likova kroz prenaglašene tjelesne karakteristike, mahom manifestirane u obliku nadrealnih stiliziranih dodataka na njihovim licima i fizionomijama (prilikom internih emotivno-duševnih tegoba protagonista, njihova se lica i tijela urušavaju i iskrivljuju). Inovativan je to i originalan način opisivanja kompleksnosti ljudske psihe vizualnim medijem, konkretno CGI animacijom, koji u konačnici, visokorealističnom estetikom, fokusirajući se na disfunkcionalnu dinamiku bračnoga para, kreira dirljiv i slojevit film.
    Kralježnica, red. Chris Landreth
    Sugestivnošću i snažnom antiratnom porukom istaknuli su se i elegično-nostalgični Rovovi još jednog cijenjenog animacijskog veterana i Kanađanina Claudea Cloutiera, rotoskopski obrađen uradak precizno crtan kistom i indijskom tintom, koji umješno kontrastira vojnikova sjećanja na oranje njive i mirno plodonosno doba s apokaliptično-dokumentarističkim sekvencama ratnih razaranja.

    Izdvojiti treba i nepretenciozan i lepršavo lagan njemački Da Vincijev vremenski kod Gila Alkabetza (naslovna fotografija, op. ur.) koji se prateći odličnu, barokom inspiriranu glazbu Alexandera Zlamala poigrava Da Vincijevom slikom Posljednje večere, dekodirajući je upravo – pokretom. Alkabetzovo fragmentiranje slike na primjerice, ruke protagonista, tvori gracioznu plesnu kretnju; na noge pak – vidimo kako one lupkaju u ritmu glazbene podloge; njegovi gozbujući likovi tako razgovaraju, jedu, došaptavaju se, i – plešu, u ovom duhovito oživljenom iščitavanju slike.
    Rovovi, red. Claude Cloutier
    Debitantski film Obiteljski portret Josepha Piercea iz Velike Britanije zgodna je psihologizacija kroz grotesku, rotoskopskog 2D crteža, a Ljubav i krađa Andreasa Hiykadea iz Njemačke crtežom na papiru prezentira dinamična pretapanja lica raznih ikona pop-kulture – Mickeya Mousea, Spidermana ili Betty Boop jednih u druge. Atraktivnom kompjutorskom animacijom prezentiran je i nizozemski Fantom u kinu Erika van Schaaika, tehnikom koja asocira na kazalište sjena, zamračenih konturiranih likova, i koji poznatijeg fantoma – onog iz opere, postavlja u suvremeniji kino-kontekst, no nažalost sama vizualna izvedba je daleko bolja od poprilično banalne karakterizacije likova koja kao takva strši i smeta. Najlošijim naslovom drugog bloka Velike konkurencije pokazao se nesvrhoviti austrijski Tintoubojica Veronike Schubert, čija odabrana roto-tehnika prikaza nije ništa doli maskiranje bazno igrano-eksperimentalnog filma u animirani.

    © Katarina Marić, FILMOVI.hr, 3. lipnja 2010.

Piše:


kritike i eseji